ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΔΙΔΑΚΤΕΑ ΥΛΗ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΑ Ένα πολύ μυστήριο θέμα που απασχολεί συνεχώς την κοινωνία της ορεινής περιοχής του νομού Ξάνθης, είναι τα μειονοτικά σχολεία, τα οποία από τότε που ιδρύθηκαν κανείς δεν γνωρίζει που ανήκουν. Χαρακτηρίζονται ως ιδιωτικού δικαίου αλλά αντιμετωπίζονται με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κάποιες φορές δημόσια, άλλες φορές κρατικά, κάποιες άλλες κυβερνητικά και τις περισσότερες φορές, ως τίποτα. Κι εδώ ακριβώς ξεκινάνε τα προβλήματα. Αναφέρουμε ορισμένα πολύ σημαντικά προβλήματα που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, ξεκινώντας από τις κτιριακές υποδομές των μειονοτικών σχολείων. Κτίρια τα οποία ανήκουν σε κάποια άτυπη και τις περισσότερες φορές παράνομη βακουφική επιτροπή. Ενώ τα υλικά και τα αρχεία που χρησιμοποιεί το μειονοτικό σχολείο για την λειτουργία του ανήκει στο δημόσιο. Εξίσου σοβαρότατο πρόβλημα είναι, ότι πολλά μειονοτικά σχολεία, δεν έχουν καν προαύλιο χώρο και οι μαθητές κάνουν διάλειμμα στη μέση του δρόμου. Η μόνη ''σοφή'' λύση που βρέθηκε στο πρόβλημα αυτό, από τους αρμόδιους φορείς, ήταν να περιφράζουν τον δρόμο, με αλυσίδες, κατά την ώρα των διαλειμμάτων. Μιλάμε για το απόλυτο χάος. Φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα με θέματα που αφορούν την ορεινή περιοχή, κανείς δεν γνωρίζει ή κάνει πως δεν γνωρίζει την λύση του μυστηρίου. Και το παραμύθι συνεχίζεται, όπως ακριβώς ξεκίνησε. Κάποια στιγμή ορίστηκαν, σχολικές επιτροπές του στυλ, φύγε εσύ - έλα εσύ. Προχειρότητα και ανευθυνότητα σε όλο της το μεγαλείο. Οι σχολικές επιτροπές αυτές όμως ήταν νόμιμες, με επίσημα έγγραφα, υπογραφές και σφραγίδες. Δεν τους επιτρεπόταν όμως καμία συμμετοχή στα τεκταινόμενα της σχολικής ζωής κι έτσι εξαφανίστηκαν. Έμειναν μόνο στα χαρτιά, που λένε. Αυτή η κατάσταση επικρατεί έως και σήμερα. Με λίγα λόγια, αν κάποια στιγμή παρουσιαστεί κάποια βλάβη, υπάρχουν οι εκπαιδευτικοί του σχολείου που άνετα πρέπει να γίνουν υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, βαφείς, σιδεράδες, τζαμάδες, λογιστές, μηχανικοί, καθαριστές και ειδικοί θέρμανσης ή ηλεκτρονικών συσκευών. Ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, την στιγμή μάλιστα που υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι στην χώρα μας. Ένα πράγμα παράξενο για τα μειονοτικά σχολεία, επειδή είναι πολύ λίγα στον αριθμό και επομένως πολύ λίγοι και οι εκπαιδευτικοί που μπορούν να εργαστούν σε αυτά και για κάποιον περίεργο λόγο παραμένουν άνεργοι, εδώ και αρκετά χρόνια, ενώ οι κενές θέσεις αυξάνονται. Ερχόμαστε τώρα σε ένα άλλο καυτό θέμα των μειονοτικών σχολείων. Την διδακτέα ύλη και τα βιβλία. Ως γνωστόν, τα μειονοτικά σχολεία είναι δίγλωσσα, τουρκικά και ελληνικά. Άτοπο βέβαια, αλλά δεν εμάς πέφτει λόγος, επειδή αυτό το κομμάτι το έχουν αναλάβει κάποιοι υπερ-επιστήμονες από την εποχή των δεινοσαύρων και μάλλον είναι αδύνατον να αλλάξει. Μόλις πρόσφατα και μάλιστα στην αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς άλλαξαν τα βιβλία των ελληνικών μαθημάτων, μετά από καταλήψεις και αντιδράσεις των γονέων. Επειδή πολλοί αναγνώστες δεν γνωρίζουν το θέμα, εννοούμε ότι το έτος 2018, τα μειονοτικά σχολεία πήρανε τα κανονικά βιβλία που διδάσκονται σε όλα τα σχολεία της χώρας. Μέχρι τώρα δηλαδή διδάσκονταν κάποια άλλα, κατώτερης κατηγορίας, με πρόσχημα ότι ήταν πιο εύκολα για τους μαθητές της περιοχής. Αντιθέτως, ήταν εντελώς άχρηστα, επειδή δεν υπήρχαν ξεχωριστά βιβλία για όλα τα μαθήματα. Αλλά όλα τα μαθήματα σε ένα βιβλίο. Αυτό συνέβαινε εδώ και είκοσι ακριβώς χρόνια, χωρίς ποτέ κάποιος αρμόδιος να ρωτήσει και την τοπική κοινωνία αν ποτέ συμφώνησε με αυτή την κίνηση, που κόστισε στην χώρα μας κάμποσα εκατομμύρια...άσκοπα. Το πρόβλημα αυτό δεν προβλήθηκε ποτέ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ούτε και την στιγμή που όλα τα μειονοτικά σχολεία της περιοχής βρισκόταν υπό κατάληψη, 3000 μαθητές μαζί με τους γονείς τους βρισκόταν στους δρόμους για οκτώ ολόκληρες μέρες, μέσα στη βροχή, ζητώντας αναβάθμιση των βιβλίων τους. Ενώ αν χαλάσει ένα κλιματιστικό σε κάποιο σχολείο της Θεσσαλονίκης γίνεται πρώτο θέμα στις ειδήσεις, από το πρωί ως το βράδυ, επί μια εβδομάδα. Δυστυχώς, είμαστε ορεινή περιοχή. Λαός φιλήσυχος, νομοταγής, εργατικός που κοιτάζει μόνο τις υποχρεώσεις του, φιλόξενος, ιδιαίτερος και πολύ σοβαρός. Σκύβουμε το κεφάλι και συνεχίζουμε. Δεν βγαίνουμε στις μεσημεριανές εκπομπές κλαίγοντας, δεν παραπονιόμαστε και ποτέ δεν διεκδικούμε, με αποτέλεσμα να είμαστε πάντα θύματα εκμετάλλευσης πολιτικών συμφερόντων. Το θέμα με τα βιβλία όμως δεν έχει τελειώσει, επειδή οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί δεν δέχονται να τα διδάξουν στους μαθητές των μειονοτικών σχολείων, θεωρώντας ότι είναι δύσκολα για τους μαθητές της περιοχής μας. Στο παιχνίδι κι αυτοί δηλαδή. Αντιδρούνε χωρίς λόγο, χωρίς να έχουν εικόνα, διότι δεν τα δίδαξαν ποτέ και δεν μπορούν να έχουν άποψη για το πως θα ανταπεξέλθουν οι μαθητές. Ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα των μειονοτικών σχολείων είναι τα ολοήμερα σχολεία. Επικρατεί ένα μπάχαλο. Χωρίς τις απαραίτητες υποδομές, εγκαταστάσεις, εκπαιδευτικούς και πόρους, δημιουργήθηκαν μέσα σε μια νύχτα τα ολοήμερα σχολεία. Οι κάτοικοι της περιοχής δοκίμασαν, προσπάθησαν, αλλά αποτέλεσμα μηδέν, κι έτσι σταμάτησαν να στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Μάλλον έχουν δίκιο, φανταστείτε τους μικρούς μαθητές να πάνε στο σχολείο και να είναι εντελώς μόνοι τους, χωρίς να υπάρχει έστω κάποιος να τους προσέχει. Πολλά τα περίεργα προβλήματα και πολλά τα ερωτηματικά που αφορούν την κατάσταση των μειονοτικών σχολείων και γενικότερα της ορεινής περιοχής. Ουδείς όμως ενδιαφέρετε για το παραμικρό. Η περιοχή μας και οι κάτοικοι της έχουν αξία μόνο στις βουλευτικές εκλογές. Κανένας πολιτικός όμως δεν σκέφτηκε ότι αυτό ίσως αποβεί μοιραίο κάποια στιγμή, για όλους μας. Δεν είναι δυνατόν να παίζονται τέτοια βρώμικα παιχνίδια εις βάρος των αθώων παιδιών. Τώρα μπορεί να είναι παιδιά, κάποτε όμως θα μεγαλώσουν και αλίμονο μας. Δεν θα μας ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας. Φυσικά και αντιλαμβάνονται τις σκοπιμότητες αυτές και τα παιχνίδια που παίζονται εις βάρος τους, οι κάτοικοι της ορεινής περιοχής και επόμενο είναι να αναζητούν λύσεις αλλού. Έστω και δύσκολες, αλλά και πάλι είναι λύσεις. Η κατάσταση πλέον τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη...και τότε θα είναι πολύ αργά.