Τέταρτο Κεφάλαιο: 7/3/2019
Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!!!
Έγινε δηλαδή, ανταλλαγή κεφαλαίων και συμφωνήθηκε από τους άμεσα συμβεβλημένους στη συνθήκη, ότι όλοι όσοι βρίσκονται ή θα βρίσκονται ποτέ να κατοικούν νόμιμα πάνω στην περιοχή μας, να δηλωθούν έλληνες. Με λίγα λόγια, νόμιμοι θα είναι μόνο αν δηλωθούν έλληνες ανεξαρτήτως τι ήταν προηγουμένως ή του τι πίστευαν. Το αντίστοιχο ακριβώς έγινε και στην γειτονική χώρα, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, πλην συγκεκριμένων και απόλυτα προσδιορισμένων εξαιρέσεων. Όποιος παρέμεινε στη Μικρά Ασία, παρέμεινε μόνο ως τούρκος πολίτης.
Όλα αυτά βέβαια δεν έγιναν από τύχη και από συγκυρίες. Είναι αποτελέσματα στρατηγικής, η οποία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα αυτών που τα διαπραγματεύτηκαν. Εδώ πρέπει να προσέξουμε όλοι μας τους όρους, επειδή είναι λεπτοί χειρισμοί, λεπτών καταστάσεων. Η χώρα μας και η γειτονική χώρα, συμφώνησαν μεταξύ τους, να μην φαίνεται πουθενά ότι κατέκτησαν το παραμικρό. Κανένας δεν κατέκτησε τίποτα απολύτως. Νομικά κανείς δεν έδιωξε κανέναν, αλλά έφυγαν μόνοι τους για να ζήσουν με όμοιους τους στη νέα πατρίδα τους. Συμφώνησαν σ' αυτό, γιατί αυτό ήταν το συμφέρον και για τις δύο πλευρές. Επειδή αν κάποια χώρα φαινόταν ότι κατέκτησε θα ήταν υποχρεωμένη να αναγνωρίσει εθνικά δικαιώματα σε γηγενείς πληθυσμούς. Κανείς δεν θα μπορούσε να ξηλώσει έναν λαό, επειδή έτσι τον βόλευε. Σε μια τέτοια περίπτωση θα κατηγορούνταν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Δηλαδή η περιοχή μας δεν δόθηκε ως προϊόν κατάκτησης από την χώρα μας, ούτε και απελευθερώθηκε απ' αυτήν, γιατί ούτε αυτή η έννοια θα την είχε απαλλάξει από τις υποχρεώσεις της απέναντι στις μειονότητες. Αν συνέβαινε αυτό, οι τουρκογενείς της ευρύτερης περιοχής μας, θα προστατεύονταν από τον διεθνή νόμο και τελικά θα αναγνωρίζονταν ως εθνική μειονότητα με δικαίωμα παραμονής.
Πριν τη συμφωνία λοιπόν, υπήρχαν απάτριδες λαοί, που με την συμφωνία απέκτησαν πατρίδες, δίνοντας τέλος στις οποιεσδήποτε διαμάχες περί συνόρων που υπήρχαν. Εκτός από κάποια ασήμαντα σημεία συγκρούσεων των δύο κρατών, επειδή κάποια νησιά και βραχονησίδες περιήλθαν στην χώρα μας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και επομένως έμειναν εκτός συνθήκης. Όμως κι αν ακόμα είχε τα μέσα και την ευχέρεια να επιτύχει το όραμα της η γειτονική χώρα, θα αποτύγχανε και πάλι για τους παραπάνω λόγους.
Οπότε όλοι οι εμπλεκόμενοι λαοί, ξεκίνησαν την ζωή τους από μηδενική βάση, οι ντόπιοι διατηρώντας τις περιουσίες τους και αυτοί που μετακινήθηκαν κουβαλώντας την. Ταυτόχρονα όμως, απαρνήθηκαν και την εθνική τους ταυτότητα, γιατί αυτό ήταν το συμφέρον τους, αφού έτσι διατήρησαν ανέπαφες τις περιουσίες τους. Με την συμφωνία αυτή η χώρα μας αποζημιώθηκε παίρνοντας τις παραπάνω περιοχές, ενώ κάποιους άλλους λαούς της Μικρά Ασίας τους έβλαψε. Έτσι είναι όμως οι διεθνείς συνθήκες, καθορίζουν ένα πλήθος παράξενων παραμέτρων που φαινομενικά δεν είναι λογικές. Για παράδειγμα, ακόμα και τα σύνορα της γειτονικής χώρας με τη Συρία και το Ιράκ, καθορίζονται με βάση αυτή τη συνθήκη. Με βάση αυτή τη συνθήκη δεν υπάρχουν άλλοι λαοί στο εσωτερικό της γειτονικής μας χώρας, αλλά είναι αμιγώς εθνικό κράτος.
Οι δύο χώρες απαλλάχθηκαν και από το πρόβλημα των θρησκειών, αυτών που μετακινήθηκαν. Δεν ίσχυε κανένας διεθνής νόμος προστασίας θρησκευτικών δικαιωμάτων κι όσοι είχαν τέτοιο δικαιώματα τα πούλησαν, είτε για να φύγουν, είτε για να μείνουν. Δεν ήθελαν δηλαδή τα δύο κράτη, κάποιοι να δηλώσουν ψευδώς ότι είναι πιστοί κάποια θρησκείας για να διατηρήσουν τις περιουσίες τους. Απέκλεισαν μ' αυτό το τρόπο τη δυνατότητα να εμφανιστεί κάποιος ως μουσουλμάνος αρχικά και χριστιανός αργότερα που θα το επέτρεπαν οι συνθήκες και να διεκδικήσει την περιουσία του ή και το αντίθετο.