Πρώτο Κεφάλαιο: 5/3/2019
ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ
Ικανότητα ή ανικανότητα; Ευθύνη ή ανευθυνότητα; Τι απ' αυτά θα μπορούσε να ισχύει τελικά σχετικά με την ανατροφή και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών της ορεινής περιοχής της Ξάνθης; Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες και παράπονα πολιτών της περιοχής μας η αύξηση της εγκληματικότητας των ανηλίκων έχει ξεφύγει εντελώς. Η φράση ότι ''μεγαλώνουμε λύκους'' έχει γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας μας.
Αναφερόμαστε σε παιδιά μιας κλειστής κοινωνίας που συγχρόνως είναι και τα πιο αδικημένα απ' όλες τις απόψεις, για πολλούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι η ελλιπής εκπαίδευση τους στα μειονοτικά σχολεία και κατά δεύτερο λόγο οι γονείς τους, που αδυνατούν να δώσουν, έστω την στοιχειώδη παιδεία και ανατροφή στα παιδιά τους, ώστε να μπορέσει να ελεγχθεί κάπως η συμπεριφορά τους μέσα σ' ένα σύνολο. Οι σημερινοί 17άρηδες και 18άρηδες έχουν χάσει κάθε έλεγχο μέσα στην κοινωνία και για να μιλήσουμε λίγο πιο απλά, ''αλλού πατάνε κι αλλού βρίσκονται''.
Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης που αφορά την σωστή κοινωνικοποίηση των παιδιών της περιοχής μας ανήκει αποκλειστικά λοιπόν στους γονείς. Το πρώτο σχολείο στην ζωή του ανθρώπου άλλωστε, είναι το σπίτι.
Οι λόγοι που τα παιδιά της περιοχής μας δεν διαπαιδαγωγούνται σωστά, είναι μεν κατά κύριο λόγο τα μειονοτικά σχολεία, αλλά συγχρόνως συντρέχουν και πολλοί εξωσχολικοί, όπως η αλληλεπίδραση πολλών πολιτισμών, η υπερπροστασία, η υπερβολική κατανάλωση και η αφθονία των προϊόντων, η ανεξέλεγκτη διαφήμιση, η διαφθορά και ιδιαίτερα ο πλουτισμός εις βάρος των άλλων, η ανομία, η εγωκεντρική συμπεριφορά και η ζήλεια. Πολύ σοβαροί επίσης λόγοι είναι ότι τα παιδιά αυτά προέρχονται από ανεκπαίδευτους γονείς που μεγάλωσαν δουλεύοντας στα χωράφια, στις οικοδομές και στα ναυπηγεία. Το γεγονός ότι οι γονείς αυτοί προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, προσφέροντας τους τα πάντα, ώστε να μην στερούνται όσα δήθεν στερήθηκαν οι ίδιοι, με αποτέλεσμα και αυτό να λειτουργεί εναντίον τους...συνεχίζεται