Σύμφωνα με την νομοθεσία που ισχύει λοιπόν, τα καυσόξυλα θα έπρεπε να διανέμονται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες (έως την 1η Οκτωβρίου κάθε χρόνου) και σε συγκεκριμένες ομάδες κατοίκων, που αδυνατούν να προμηθευτούν καυσόξυλα από το εμπόριο, όπως οι ηλικιωμένοι συνταξιούχοι του Ο.Γ.Α., οι ανάπηροι και οι χρόνιοι άνεργοι. Αυτές είναι και οι περιβόητες ''ατομικές ανάγκες'', που ο καθένας ερμηνεύει όπως νομίζει. Προς θεού, δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε τους υπαλλήλους του δασαρχείου, δηλαδή τους δασοφύλακες της περιοχής μας, επειδή σίγουρα οι μισοί απ' αυτούς έχουν την στοιχειώδη εκπαίδευση για να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Οι υπόλοιποι μισοί, είναι μια άλλη ιστορία, επειδή, ουδεμία σχέση έχουν με το αντικείμενο που λένε ότι υπηρετούν. Απλά είναι απολυμένοι υπάλληλοι εργοστασίων του νομού που έκλεισαν (βλ. ΣΕΒΑΘ, DIANA, ΣΕΠΕΚ) και προσλήφθηκαν από το δασαρχείο, χωρίς κανένα κριτήριο ή αξιολόγηση. Με συνοπτικές και σκοτεινές διαδικασίες που κατά καιρούς, επιμελήθηκαν κάποιοι ρουσφετολόγοι.
Το πρόβλημα γίνεται σύνθετο, επειδή το δασαρχείο σαν υπηρεσία, έχει στις τάξεις του άλλες τέσσερις ή πέντε υπο-υπηρεσίες, που κανείς δεν γνωρίζει και που εμπλέκονται σε οποιαδήποτε δραστηριότητα θελήσει κάποιος να εκτελέσει. Ως παράδειγμα αναφέρουμε περίπτωση πολίτη που θέλησε να δημιουργήσει εκτροφείο σαλιγκαριών και του ζητήθηκε - άκουσον - άκουσον, άδεια σταβλισμού από κάποια υπερ-αρμόδια υπηρεσία του δασαρχείου. 
Το πρόβλημα συνεχίζει να γίνεται σύνθετο όμως, επειδή τα τελευταία χρόνια, η διανομή των καυσόξυλων είτε καθυστερεί αρκετά, ενώ ο χειμώνας στην περιοχή μας είναι δριμύς, είτε διανέμονται σε πολύ μειωμένη ποσότητα (4 χωρικά ή 900 κιλά περίπου), ενώ παλαιότερα κάλυπταν κάπως μια οικογένεια κατά την χειμερινή περίοδο (12 χωρικά ή 3600 κιλά περίπου). Μην ξεχνάμε ότι στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης, για να καλυφθούν οι ανάγκες των κατοίκων σε καυσόξυλα απαιτούνται τόνοι ολόκληροι και όχι καταστάσεις ελεημοσύνης την στιγμή που τεράστιες δασικές εκτάσεις υλοτομούνται μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι από ευνοούμενους, δήθεν δασικούς συνεταιρισμούς. Το ερώτημα των πολιτών παραμένει πάντα το ίδιο: τι γίνεται όλη αυτή η ξυλεία; που πάει;
Βάσιμες υποψίες ή ακόμη και καταγγελίες πολιτών (σίγουρα όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά), δείχνουν ότι και το δασαρχείο, τα τελευταία χρόνια εμπορεύεται τα καυσόξυλα που προορίζονται για τις οικονομικά αδύναμες ομάδες. Οι ίδιες υποψίες και καταγγελίες δείχνουν ότι το Δασαρχείο έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο ''καλοθελητών'' στην περιοχή μας, είτε αυτοί είναι έμποροι, είτε μεταφορείς, είτε μέλη δασικού συνεταιρισμού, δημιουργώντας έτσι ένα σκοτεινό κύκλωμα, με αντίτιμο να κάνουν τα ''στραβά μάτια'' οι δασοφύλακες στις νομικές ατασθαλίες τους.
Με λίγα λόγια, αντί το δασαρχείο να εξυπηρετεί και να λύνει τα προβλήματα των πολιτών, τα πολλαπλασιάζει και τα χειροτερεύει. Πολλές φορές, οι κάτοικοι, όντας σε απόγνωση, έχουν ζητήσει από το δασαρχείο να τους δίνεται μια περιοχή κάθε χρόνο, όπως γινόταν παλαιότερα και να την υλοτομούν μόνοι τους. Δυστυχώς, το αίτημα αυτό δεν έγινε δεκτό ποτέ. Πρόσφατα, το θέμα έφτασε και στην Βουλή και σε ερώτηση κάποιου βουλευτή, δόθηκε ακριβώς η παραπάνω απάντηση από τον αρμόδιο πολιτικό. Ότι δηλαδή, δίνεται κάθε χρόνο μια περιοχή προς υλοτόμηση στους κατοίκους της ορεινής περιοχής για να καλύψουν τις ανάγκες τους σε καυσόξυλα. Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό γινόταν πριν από τριάντα χρόνια ακριβώς, όταν οι αρμόδιες υπηρεσίες ήταν τυπικές στις υποχρεώσεις τους. 
Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να αναφέρουμε, επειδή δεν έχουμε σκοπό να αδικήσουμε τους υπαλλήλους του δασαρχείου, ότι κατά την εποχή του φθινοπώρου επιτρέπουν στους πολίτες να περισυλλέγουν ξερά και πεσμένα δέντρα, χωρίς όμως να τους επιτρέπουν την μεταφορά τους, με πρόσχημα ότι θα καταστρέψουν τις υπόλοιπες ρίζες που τυχόν υπάρχουν στην περιοχή. Μάλλον θα πρέπει να τα κάψουν επί τόπου, για να ζεσταθούν. 
Το συμπέρασμα που βγαίνει απ' όλη την ιστορία με τα καυσόξυλα είναι απλό. Άλλα λέγονται στο κέντρο των αποφάσεων των Αθηνών, κι άλλα γίνονται και τηρούνται στην πολύπαθη περιοχή μας. Δεν είναι διόλου τυχαίο, που κάθε μέρα που ξυπνάμε ισχύει και κάτι διαφορετικό στα χωριά μας, που ο κάθε υπάλληλος του δασαρχείου έχει κι έναν δικό του νόμο, προσπαθώντας να τον αποδείξει κιόλας, νομίζοντας ότι κατέχει την απόλυτη εξουσία κάποιου... πλανητάρχη, υποτιμώντας την νοημοσύνη των πολιτών της περιοχής, όπου κάποιοι έχουν τελειώσει δικηγόροι, ιατροί, λογιστές, καθηγητές, πτυχιούχοι άνθρωποι δηλαδή.  
Τα πράγματα είναι απλά για το Υπουργείο Περιβάλλοντος και τις δασικές του υπηρεσίες. Προτείνουμε σεμινάρια. Κάντε κάποια σεμινάρια στους υπαλλήλους των υπηρεσιών, ώστε να αποκτήσουν την στοιχειώδη εκπαίδευση του αντικειμένου τους, έστω και σε ορισμένες ευαίσθητες περιοχές, όπως είναι η δική μας. Διότι με τις συμπεριφορές τους αυτές, τους κοροϊδεύουν ακόμη και τα παιδιά. Δεν μπορούν να διαβάσουν ούτε καν μια εγκύκλιο που τους αποστέλλεται. Εμφανισιακά τους χαρακτηρίζει πάντοτε η απρέπεια και η ασέβεια. Υποβαθμίζουν την χώρα μας καθημερινά. 
Στην πορεία των αναρτήσεων μας, θα αναφερθούμε και σε κάποιες παράλογες και παράξενες περιπτώσεις που έχουν μείνει στις μνήμες των κατοίκων της περιοχής μας, σχετικά με τους δασοφύλακες που υπηρετούν διαχρονικά στην περιοχή της Ξάνθης.